After all that's said and done...

You finally said: "Are you still mad at me?"

I said: " I'm not really mad at you, I just can't be."

You said: "Can we be friends again?"

I said: "Sure. "

Then you said: "I can feel our friendship will be better. I'm just not ready, yet."

~ F*KC! I hate myself... so much. For feeling this way towards you, for even fantasizing about that flirty "I'm just not ready, yet" line you threw at my face, for thinking that one day, you'll wake up and realize that the girl that you're looking for is me. I soo effin' hate myself for this, and yet, I don't understand why I keep on logging onto FB and hoping against all hope that you'd be online so we can talk.

I need a hug. *wipes tears*

...literally and figuratively.

Literally:
Pauwi na kami ng blockmate ko, sabay kaming naglalakad pababa ng stairs, nang biglang parang may nagflash sa utak ko na para bang baka matapilok ako. Then in a snap, nahulog ako sa stairs. Totoo. Ang saklap pa ng pagkahulog ko; head first. Na-shock lahat ng taong nakakita. Basta ang alam ko lang paharap ako nahulog. Siyempre yung kasama ko sumigaw, then tinignan kung nagdugo ulo ko. Thank God hindi naman.

Kaso ang sakit ng bukol ko. Sana walang internal bleeding. Please.

Hindi ko rin talaga maalala kung bakit ako nalaglag. Hindi ko sure kung natapilok ba ako or nawalan ng balance. Ang tanging naaalala ko lang ay nung tapos na ko masubsob. Grabe. Ang tragic.

Major humiliation. Yung mga naka-saksi, nagkumpulan dun. Habang nakahawak ako sa right side ng noo ko, naka-cover yung mukha ko ng buhok ko. Sinadya ko yun. Alam kong di nila ako kilala, pero siyempre ayoko naman pag nakasalubong nila ko, malalaman nilang ako yung tangang nahulog sa stairs. Puro "shocks" rin ang naririnig ko mula sa mga babae. Sabi ko sa kasama ko, umalis na kami, as in magmadali na. Nahihiya na kasi ako. Gusto ko lang makawala sa center of attention.

Ang masaklap pa dito, may gasgas ako sa tuhod. Edi pumunta kami sa UST Health Service. Anak naman ng tipaklong, ang bumulaga sakin ay "Sorry, we're closed." Pano na kapag nabasag ulo ko? Pano na pag mas malala pa dun ang nangyari?

Dumiretso naman kami sa Emergency ng UST Hospital. Aba naman, porket wala silang nakikitang dugo, walang nag-a-approach! Mukha lang naman akong tanga dun for 5 minutes, hindi ko alam kung sinong kakausapin ko. Then nung may in-explain yung lalaki dun dahil minor injury lang ang natamo ko, umalis nalang ako. KAHIT MAN LANG COLD COMPRESS, BETADINE AT BAND-AID DI MAN LANG NILA BINIGAY!

Malas pa nito kasi pag-uwe ko, a-attend pa ko ng debut.

--

Figuratively:
Nasa debut na 'ko. Hindi ako nagpadala sa sugat at bukol ko sa ulo. Dazzling pa rin ako. (Yuck! LOL) Basta nung una, naligaw-ligaw pa kami as in.

Anyway, ok na sana ako e. Di ko alam invited din pala si past (yung kalandian ko nung HS na hindi naman naging kami, basta MU lang at siya ang dahilan ng mga kantang nagagawa ko before. Boohoo) at yung present niya. Oha. Na-shock lang naman ako. Well, supposedly okay na sakin. Okay naman talaga, awkward lang kasi hindi ako kinakausap nung girl. Sabagay bat naman niya ko kakausapin? Pero kung kinausap niya ko, hindi naman ako ganun ka-sama para dedmahin siya, irapan siya or worse sabunutan and gumawa ng iskandalo na dapat ako ang present ni past at hindi siya 'no. So ayun, natahimik lang ako bigla. Kasi pati 'tong kasama ko kinausap siya, e hindi pa naman dumating ang iba kong friends kaya wala na kong ibang ka-close dun.

Supposedly hindi ko yun dapat mararamdaman. Alin? Ewan, basta masakit sa mata. Hirap pa rin akong tignan siya. Kahit kinalabit niya ko para mag-hi--siyempre nag-hi rin ako--ang awkward pa rin talaga sakin! Bat ba hindi ko maramdaman yung looseness (hindi ko alam ang tugmang term) na supposedly dapat kong maramdaman after all these years. May katext naman ako nung time na yun na nilalandi ako. Bat ba hindi nalang dun mag-focus yung attention ko instead na maalala ang nakaraan?

Pero eventually, okay na. Pwede naman palang lumipat nalang sila ng table diyan, papahirapan pa 'ko. Pinaubaya na nga kita e, alam mo yun. Kahit na alam naming lahat--ibang tao and my closest friends--na someday, magbe-break din kayo. Hindi sa bitter ako. Inevitable yun, okay. Tsaka for sure si girl ang makikipag-break. Yes, I am so, totally sure.

Basta. Akala ko keri ko na. Keri ko naman pero hindi pa 100%. Insufficient closure kasi. Oh well.

Mahilig siya kumain. Naiisip ko talaga, sayang, gustong gusto ko sabayan ang appetite niya. Pero hindi ko na talaga kaya. Napipilitan lang ako talagang ubusin. Namaaaan. Naiinis ako. Ayoko mag paka-petite na kakaunti lang ang appetite. Gusto ko makipag sabayan sa kanya. Para hindi siya nahihiyang sabihin na, nagugutom siya.

Mahilig siya kumain. Grabe yun lamon ng popcorn niya kanina. Grabe rin, nilamon niya yun popcorn ko kanina. E kung binigay ko rin sa kanya yun bibingka at yun yum burger ko, baka napa busog pa siya. Grabe.

Gusto ko tuloy matuto mag luto. Baka sakaling magawa ko nga yun, a way to his heart.

Nakana. May ganun banat.

Pero like ko pa lang naman siya. Wala pang yun malulupet na fireworks. Gustong gusto ko yun ugali niyang adventurous. Nakaka-excite makisama sa taong ready mag travel. Ang saken naman kasi, gusto ko gawin rin yun, kaso yun oras at pera, kapos. Kung meron man, wala akong kasama. Although, mas naeenjoy ko nga naman yun nag-iisa ako pag naglalakbay, pero mas nakakatuwa pag may kasama. Hindi mo man lang feel na dumadaan na ang araw.

Gusto ko magkaroon ako ng saktong time at pera, para maki-join sa mga adventures niya. At least, alam ko na siya, mahilig sa travel. Baka mameet ko pa yun mga friends niya na mahilig rin sa adventures.

Hindi ko talaga pwede ipilit ang sarili ko na mag-fall.

Kanina nagwonder ako kung bakit yun ibang tao, ang bilis na mainlab o kundi man, magustuhan kaagad yun tao. Kung ako yun dati ngayun, masasagot ko yan. Pero ngayun, hindi ko na maintindihan kung bakit ang bilis magfall sa tao. Ni hindi ko nga alam kung kelan mafafall. Anu bang signs na nafafall ka na? As in yun hindi sapilitan ha. As in yun biglaan na lang. Tas pag pinag-accumulate mo, magugulat ka na lang nafafall ka na.

Mag-uumpisa ako.

1. hindi na masyado nag-iisip. sa sobrang inlab, wala ng care sa logical reasoning.

so. hindi pa nga ako inlab.

Eto pa isang tanong. Kelan mo malalaman na pinipiglan mo ang sarili mo na mahulog dahil alam mong pahulog kana, sa pinipilit mo ang sarili na mahulog dahil alam mong wala talaga?

rhetorical questions do not need answers.

//

Ops next year pa ko mag-e-eighteen, so hindi ako ang may debut, kundi friend ko. Sa debut, may attire. Kasi kasama ako sa 18 treasures eh, so bali parang formal party siya. Meaning, ako'y magde-dress. Omg. Here we go again. Transform muna ulit ako sa girl. Iipunin ko na ang kikay-ness ko tomorrow.

At aayusan raw ako ni mader. Badtrip. Hindi pa naman bagay sakin yung mga mine-make-up niya sakin. Chinchansoo na naman ako. Hay.

At good luck nalang ulit sa paa ko dahil naghe-hello na sakin yung 3-inch shoes na pinapasuot sakin ni mader. Good luck talaga.

Wala pa rin pala akong regalo. Pati di ko lam pano papunta dun. Hay.

Hindi ko lang din alam kung pano kami magki-kitakits ng friends ko dun. Di namin alam kung san yung bahay ni friend eh. Di ko ma-imagine na naka-dress ako sa jeep. Ano ba naman yan.

Sana enjoy bukas. Sana parteyyyyyy! \:D/

One day last week we had a slight warm up and was sunny. There is something about sunny mornings that make me feel guilty about staying indoors. So after gym, I took Evan for a trainride and a picnic in the park.

I love being a room parent. It was fun watching Evan's antics in the classroom (like standing up during storytime, or raising his hand when a question is asked with no plans of answering it). Taken during Evan's class halloween party.

With the jogging stroller being bigger and more cumbersome, I thought it would be better to just leave it at home. But before finalizing my plans I had a talk with Evan, I told him about taking a trainride and picnic but I made him promise me that he was going to walk and not ask me to carry him. I know he can do it since we have been walking to school a couple of times already, also to the gym. For some reason he has showed preference to walking since we got the the jogging stroller. Which is good but can be a pain when he suddenly decides he's too tired (more like bored) to walk and the stroller is nowhere in hand.

So promised he did.

It turned out to be one of the loveliest mornings this year. Three is an age when he soaks everything you say like a sponge and IS interested in everything you show him - the viaducts, the train ticket machines, the pigeons etc. Three is an age when he can now wait patiently in line at a Dunkin Donuts while you get your picnic lunch of Egg McMuffins and bottled water. Three is an age when he understands that you will just share the bottle since buying another will cost more money. Three is an age when getting on the train seat he loudly observes, "that man's hair is black!" about the passenger in front of you both and you pretend not to be embarrassed by saying, "just like your hair" when your son's hair is partly brown. Three is an age when he thinks all of the children in the playground are his "friends" (and they love me, he says) and has no compunction in introducing himself, "my name is Evan" and asking them "can I play with you?" Three is an age where he runs off at a distance outside your comfort zone and you call out, "too far!" and he comes back. Three is an age where he suggests that the best place to eat the picnic lunch is inside the big toy train and he's right that you end up inside there for the most part since it shields you from the occasional chilly wind. Three is an age when you can play "what word begins with letter" game as you go home. Three is an age when he keeps his promise of walking all the way.

I just know that this will be one of the best times of my life. I am grateful to have had this.

"I'm gonna be ok..."

*wipes tears*

Miss ko na yung parating pang-aasar mo sakin, kahit na puro panlalait na "emo" ang sinasabi mo, tapos bawat galaw ko pagtatawanan, lalo na pag wala kang magawa lalaitin mo nalang bigla yung bawat makita mong ginagawa ko.

Wala na tuloy akong malapitan pag babawian kita sa mga panlalait mo sakin. Siyempre papatalo ba 'ko sayo. Wala na rin akong makulit pag wala akong magawa. Wala na 'kong madaldal pag wala akong makausap.

Alam mo simula nung sinabi mo sa amin na magshi-shift ka ng course at lilipat ng school, nalungkot talaga ako. Hindi ko lang pinapahalata. Kaya nga nung patapos na yung 1st sem, talagang tinodo ko na ang pagba-bonding sa'yo kasi alam ko aalis ka na.

Naging showy ako sa'yo, bruha ka. Pero as usual, ikaw 'tong nagsasabi ng "eww" kahit na deep inside you nata-touch ka sa ginagawa ko.

Tapos nang mawala ka, hindi na tight ang tropa natin (ngayong college). Akala ko walang mababago sa tropa, pero meron pala. Hindi na 'ko masyadong makulit tulad noon, na pag ikaw yung kasama ko wala na, wala na tayong tigil.

Bat ka pa kasi nag-shift. Hayyy.

Dear,

Like kita kasi friend kita. Kasi adventurous ka. At kasi gusto pa kita makilala ng husto. Kasi bibihira lang ako magkaroon ng adventurous na friend. As in sporty type. Karamihan na sa mga kabataan ngayun mahilig maglaro sa computer shops. At least ikaw, nakatalon kana sa cliff at nakapag-dive sa karagatan.

Pero inignore mo nanaman ang hello ko. Hindi tuloy ako sure kung gusto ko pa ituloy ang friday kasama ka. Gusto ko, kasi naman manunuod tayu ng 2012. Gusto ko, para makasama ka, at makapag-usap tayu. Wala lang. Baka machempuhan ko rin iintroduce sayu ng bonggang bongga ang business ko. Ten is to one ratio naman e. Sampung invites, isang agila. Ikaw ang isa sa mga siyam na tatanggi. Okay lang. It's close to getting the one.

Kaso, natatakot na akong harapin ka. Wala naman akong thing sayo. Pero parang ganun ang tingin mo, kaya ganyan ang trato mo. Grabe. Binabawian mo ba ako? Kung anong ginawa ko sayo dati? Wala naman ganyanan. Sinusubukan ko naman kasi magbago e.

Okay. Bakit ako natakot magpakita sayo?

Kasi andun ka e. Sa sitwasyon na yan. Mataas ang level ng estado mo sa buhay. Alam kong humble ka, kung ikukumpara sa mga chinito mong kasama sa team. Halata naman e. Pero... ayun nga. Ang hirap. Natatakot ako. Kasi ako nagpapanggap lang naman ako. Kahit siguro yun kinikita ko e pantay lang sa meron kayo, hindi ko kaya yun estado niyo. Gusto ko yun simple lang ako, ordinaryo. Hindi katulad ng mga usual friends mo na natatagpuan mong nagsusuot ng short shorts, and fit clothes, at maputi and ALL THAT. Hindi ako ganun. Natakot ako. Kahit alam kong hindi mo ako ikukumpara sa kanila. Okay fine. Na-insecure siguro ako... Kaya ganun.

Ang hirap harapin yun taong nakilala ka before nitong lahat lahat. Yun mga taong nakilala ka habang nasa puberty stages ka pa, ay yun mga taong talagang mas nakakakilala sayo kesa sa mga taong tinuturing mong bestfriends ngayon sa college. Yun kasi talaga yun mga taong nakita ka sa stage na nag-uumpisa ka pa lang maging kung sino ka ngayun... kaya walang takas sa lahat ng flaunts, fails, firsts, and posers.

Ewan.

Pwede bang i-cancel na lang natin yun date natin sa friday? Pakiramdam ko gusto ko na magmove on mula sayo. Sa pag trato mo pa lang sa akin, alam kong busted na ako.

Waha!

Parang lalake lang a.

//

Grabe gusto ko mainlab. Pero hindi naman kasi ako perpektong gurlalooo. Ampot. Ang hirap magpakatotoo. Minsan talaga, tinatamad na lang ako magtanong para malaman ang iba pang mga detalye ng buhay niya. Kasi parati na lang siya. Sana ako rin tinatanong niya dba. Pero wala e. Ganun talaga.

Eto na lang si isa, baka sakaling pwede akong magpakwento sa kanya bukas. Babatiin ko na lang siya ng malaking ngiti.

//

I need to meet at least two new people per day.